آنچه که از انقلاب ۵۷ اکنون در دست می‌باشد نشان می‌دهد که شعارها ایجابی هم بوده به نوعی که علاوه برچند شعار اصلی و سلبی (نفی کننده دشمن) شعارهایی با مفهوم مثبت، سازنده و «آینده‌نگر» ساخته و پرداخته می‌شد. تکرار مداوم شعارهایی مانند «مرگ بر آمریکا» به تنهایی برای پیشبرد اهداف انقلاب کافی نیست و جامعه نیازمند ترسیمِ چشم‌انداز است؛ هم درونی و هم بین‌المللی. درونی برای ترویج نگاه استقلال، پیشرفت علمی و اقتصاد شکوفا و بین‌المللی با این نگاه که «فردای نابودی رژیم اشغالگر و کودک‌کش صهیونی، چه خواهد شد؟».
انتقام سخت تنها در یک اقدام نظامی خلاصه نمی‌شود، بلکه فروریختن هیمنه و اعتبار دشمن در ذهن ملت‌های منطقه مهم است؛ زمانی برسد که مردم دنیا بگویند: اینکه می‌گفتید «امریکا» همین بود!!
شعارها، برنامه ما را در اذهان خودمان جا می‌اندازند و همچنین جهت‌دهی مناسب می‌کنند به خصوص زمانی که به سمت وحدت ملی و ترویج مفاهیمی چون تمدن نوین اسلامی، حرکت انقلابی را فراتر از دشمنی‌های مقطعی برده و به سوی ساختن یک آینده مطلوب هدایت کنند. رژیم صهیونی، باید نابود شود و این تنها بخشی از آینده سالم و سازنده دنیاست. پس در کنار «مرگ بر اسرائیل»، برای بعد از مرگ او نیز باید شعار (برنامه همه‌گیر‌ِ همه فهم) داشت.