¶ تا به حال درباره اصطلاحِ «محتوای وارونه» در حیطه «تبلیغات رسانه‌ای» چیزی شنیده‌اید؟ برای درک بهتر این مفهوم، بگذارید نگاهی به سرنوشتِ لیبی بیندازیم↓
• تصویری که رسانه‌ها از «معمر قذافی» ساخته‌اند، چنان با واقعیت‌های اقتصادی و رفاهی آن دوران در تضاد است که گویی با دو کشور متفاوت روبرو هستیم.
• در دوران قذافی، تحصیل رایگان شد و دانشجویان برای ادامه تحصیل پاداش‌هایی نیز دریافت می‌کردند.
• درآمد حاصل از فروش نفت در زیرساخت‌های رفاهی هزینه می‌شد.
• نرخ مرگ‌ومیر نوزادان از ۱۲ درصد به حدود ۲ درصد کاهش یافت
• دولت به هر خانواده‌ای که صاحب چندفرزند می‌شد یک واحد مسکونی اهدا می‌کرد.
• حقوق زنان و سیاه‌پوستان با سایر شهروندان برابر شد (تا قبل از آن به شدت فاصله داشت).
← با وجود چنین کارنامه‌ای، پرسش اینجاست: چرا افکار عمومی جهان او را صرفا به عنوان یک «دیکتاتور» به یاد می‌آورد؟
✓ پاسخ واضح هست! لیبی نفت داشت، درآمد داشت، در حال رشد بود و همزمان هم قدافی با امپریالیسم جهانی دشمن بود. همه اینها یعنی «اذهان عامه جوامع باید علیه تو باشند تا غارت کشورت و سرنگونی تو دست‌یافتنی‌تر باشد».
!! اما این تمام ماجرا نیست؛ چراکه قذافی، پای رویه‌ای که برای خود و مردمش تعیین کرده بود، نماند. او با آرزویی شبیه به برخی دیگر از حکام عرب، می‌خواست حاکم جهان عرب شود؛ پس شروع کرد به سرکوب کسانی که همزمان با خودش در مواجهه با دشمن مشترکشان یعنی «امریکا-صهیونیست» بودند! دوستانِ خود را طرد کرد و همزمان به دشمنی با آنان پرداخت.
✓ چه شد؟ غرب موقعیت را مناسب دید، به این اختلاف دامن زد، همزمان هم با حمله به عراق، قدافی را ترساند که «نفر بعدی تو هستی». خب راهکار قذافی که تا چندی قبل مخالف شدید سیاست‌های سلطه‌جویانه غرب بود، چه شد؟ بله؛ تسلیم!
← داستان عجیبی‌ست… ابتدا با سلطه مخالفت میکنی، پس از آن خودت به دنبال سلطه برجهان هستی، دوستانت را دشمن می‌داری، دشمنت تا دستانت را خالی و دوستانت را دور می‌بیند تهدیدت میکند، سپس دشمنت را دوست می‌داری و او حالا افسارت را در دست می‌گیرد. عقب‌نشینی‌های قذافی استارت خود و در همین مسیر پیش رفت تا جایی که تمامی تسلیحات نظامی و هسته‌ای خود را اهدا کرده و توان موشکی خود را داوطلبانه نیز نابود کرد. اما پاسخ غرب تنها یک جمله بود: «لیبی تنها ۵ درصد از خواسته‌های ما را برطرف کرده است.»
¶ با حمایت کشورهای اروپایی و امریکایی، افرادی در داخل لیبی که به خاطر اقدامات قذافی اعتراض داشتند، مسلح شدند! با اینکه قبلش نخست وزیر انگلیس (تونی بلر) تاکید کرده بود: «ما از قذافی حمایت می‌کنیم» ولی نه تنها حمایتی درکار نبود بلکه همواره به تجهیز مخالفانش افزوده شد. قذافی توسط شورشیان دستگیر و کشته شد و سپس زیرساخت‌های لیبی نابود شد و سرنوشت این کشور به دست قدرت‌های خارجی افتاد.
{ لیبی شد شبیه ژاپن، عراق، ونزوئلا و… چطور؟ عراق اکنون در وضعیتی قرار دارد که استقلال مالی و سیاسی‌اش به چالش کشیده شده است. بودجه این کشور ابتدا به بانک فدرال رزرو نیویورک واریز می‌شود؛ به نوعی که حقوق دولتمردان عراق را امریکا واریز میکند. }
× «محتوای وارونه»، همین ابزار رسانه‌ای غول‌های جهانی برای زمینه‌سازی غارت کشورهاست. وقتی نام قذافی را می‌شنوید، چه تصویری در ذهنتان نقش می‌بندد؟ این یادداشت نه در ستایش یک فرد، بلکه هشداری است درباره قدرت رسانه‌ای تمامیت‌خواهان جهان؛ قدرتی که می‌تواند واقعیت‌ها را وارونه جلوه دهد تا مسیر برای فروپاشی یک ساختار هموار شود. ما همچنان در حصار روایاتی گرفتاریم که دیگران برایمان می‌سازند.